Eens, ergens in Schoten, heel erg lang geleden. 3

Eens, ergens in Schoten, heel erg lang geleden. 3

Liefste vroegere klasgenoot, U vraagt zich in alle waarschijnlijkheid nog wel eens af hoe het er ook al weer aan toe ging in 6A, het klasje waar u zes jaar geleden elke dag trouw van half negen tot vier met regelmatige pauzes ging zitten luisteren naar meester Micky. Of hoe de velden (voor elke kindsheid-jesu-er een onuitwisbaar begrip) er in de meer zonnigere dagen bij lagen voor ze bestormd werden wat, hoezeer ze het ook wilden verhinderen, steeds gebeurde. Of hoe uw, door u nog steeds teerbeminde, vroegere klasgenootjes er uitzagen in hun jeugdigere dagen. Of u heeft in geen geval nog echt gedacht aan die tijd, uw roots op een non-willende manier verraden en de laatste drie jaar, op enkele glimpen van het verleden die uw gedachten binnenslopen na, niet meer gedacht aan 6A en uw vroegere leven. Wel, in dat tweede geval, lijkt u in dat opzicht op mij. Dan wel op het feit na dat ik gisterenavond een cassettebandje heb gevonden waarop beelden stonden van de laatste dag school uit onze basisschooljaren. Dat heeft u wellicht niet meegemaakt en juist daarom heb ik (met veel moeite, trouwens) de filmpjes hier gepubliceerd. Toen ik ze bekeek, want ik had ze in geen geval verwacht, was ik totaal, op een heel aangename manier, verrast. En dat kon ik u echt niet onthouden want ik ben er bijna zeker van dat ook u dit gaat appreciëren. (Mocht dat niet zo zijn, laat mij het weten hé. Ik werk u er wel uit.) Misschien was u de dag wel vergeten (ik was dat in ieder geval) en dan is het wel leuk om herinnerd te worden aan een mooie dag in onze levens. Voor mij voelde het, bij het bekijken van deze cassette, schijnbaar of ik had iets heel kostbaars ontdekt. Ik hoop dat ik u dit gevoel ook kan geven. Nog steeds en voor altijd uw klasgenoot, Tim Gheysens