Maar liefst 52 bussen vertrokken er op die 5e mei richting Enschede. Voor mij was het een dag om nooit te vergeten. Ik denk dat iedereen die er die dag bij was, er net zo over denkt. FC Utrecht had het zekere voor het onzekere genomen en bijna alle fans werden in doodgewone streekbussen richting Enschede vervoerd. Al snel zaten er bijna net zoveel supporters op het dak als in de bussen zelf. Het moest ook wel, want door de chaos waren er veel supporters die geen kaartje hadden. Via de nooddeuren en zelfs via de noodluiken in het dak van de bus kropen supporters zonder kaarten de bussen in. En geen mede-supporter die er over klaagde, iedereen wist hoe kut het zou zijn als je dit zou moeten missen. Er waren namelijk geen kaarten meer verkrijgbaar. Jammer dat het tegenwoordig soms anders is. Iedereen beleeft het supporter zijn op zijn of haar eigen manier. Dat was toen zo en dat is nu niet anders. Alleen accepteerde men het toen van elkaar. Je bent tenslotte op de eerste plaats allemaal Utreg. Het is soms triest om te zien dat supporters elkaar tegenwoordig uitfluiten of toezingen op een manier waarop je juist de tegenstander dient te begroeten!